Te Amo/ Je T’aime/ I love you/ Seni Seviyorum…
Canı kim cananı için severse cananın sever
Canı için kim ki cananın sever canın sever…*
Aşk, karın ağrısıdır; onulmaz.. Dertleri keyfeden, padişahı köle eden. Leyla’ya duyulandır. Hastalık ve şifadır aynı kişiye. Gönül ateşi, gözyaşı, kainatın yaratılış sebebi, aklı saf dışı bırakan, kalbi titretendir o. Yaşandıkça bilinen, bilindikçe yaşanandır. Var olanın içine giren en ulu sancıdır, iyileşmesi istenmeyen… Açıklanamayan, sadece yaşanandır. Çünkü gönüldür yeri. Tenseldir, Tanrısaldır, mecazidir, ilahidir… Aşık ise kalbinin yangınını gözünün yaşıyla söndürme çabasında olandır. Bilir ki nafiledir çabası; sönmez ateşi. “Akıllı”ların yanında saf bile tutamayacağı kişidir. Çünkü akıllılıktan “aşık”lığa yükselmiştir. Acıda yoğrulandır. Gittikçe giden ve götürendir. Acı olmadan huzur bulmayan, sevgiliye bin canı olsa verebilecek, ortağını,rakibini bertaraf etmede gözü kara olandır. Aşk ve aşık, binler milyonlar tarif içinde tarifsiz kalanlardır.
Aşkın bizdeki ilk çağrışımı Leyla~Mecnun bize aşkın “kabataslağını” sunar. Leyla dedik mi, Kays’ı Mecnun eden, çöllere düşüren, onu Mevla’ya götüren güzeli; Mecnun dedik mi, aşkın en ulvisini yaşayanı düşünürüz. Ve her Mecnun’un vardır bir Leyla’sı, uzaklarda bıraktığı. Leyla ile Mecnun’un ne hissettiğini anlamakta zorlanırız, fakat biz de yaşarız onların yaşadığını, bunun böyle olduğunu düşünmemiz olanaksızdır belki, çünkü aşk düşünce değil histir. Yalnız kalmak isteyip de aynı anda kalabalıklarda kaybolma isteğidir. Şarkıların, şiirlerin boğaz düğümlediği andır. Hiç iyi gelmeyeceğini bile bile yapmaktır, yanmaktır. Kurtulabilecekken acı çekme isteyişidir. Dağlar kadar büyüyüp aynı anda kum tanesi kadar küçük olma arzusudur. Uyumanın çok zor, uyanmanın da bir o kadar kolay olduğu zamandır. Ve aşk bu kadar tarif içinde tarifsiz aşkta kaybolmaktır… Bunlar da naçizane “biri”nin tarif-i aşkıdır.
Bu kadar tarif çabasından sonra biraz da farklı açılardan bakalım. “Aşık olma” süreci gözle görülebilen farklılıklara sebep olan bir süreçtir. Öyle ki; “yüzünde güller açma” deyişi vuku bulur. Böyle değişikliğe sebep olan bir durumun illa ki maddi ve manevi birçok faydası olacaktır. İlk olarak maddi sonuçlara bakalım biraz. Aşkın sağlığa olan faydası göz ardı edilemeyecek kadar çoktur. Neden olduğu bilinmemekle birlikte, insanın sosyal bir varlık olduğu göz önünde bulundurularak, birine saygı duymak, başka birinin sana değer verdiğini bilmek ve aidiyet duygusuyla hareket etme süreci oluşu ihtimaller arasında en yüksekleridir. Birçok rahatsızlığın iyileşmesine sebep olarak gösterilir, aşk. Tansiyon, depresyon, ilaç bağımlılığı, psikolojik rahatsızlıklar(kaygı, stres vs) bunlara örnek verilebilir. Bunlar aşkın maddi faydaları olarak sayabileceğimiz şeyler.
Manevi sonuçları ise, maddilerle karşılaştırılamayacak kadar değerli. Tekrar Leyla ile Mecnun’a bakacak olursak; Mecnun’un akıbetini göz önünde bulundurarak, kula aşıklıktan İlah’a aşıklık seviyesine geçtiğini görürüz. Yani Leyla’dan Mevla’ya… Aşıklık, sanıldığı gibi aşkı bulup kainatı unutma değildir. Bilakis; aşkı bulup Allah’ a aşıklık sürecidir. Çünkü insan suret-i Rahman’da yaratılmıştır. İnsan aşıkında Rahman’ı bulur. Leyla tüm kainat olur. Allah’a gider yolu Leyla diye. Bunun için bir Leyla lazımdır işte…
Bu kadar fayda üzerine nasıl olur da aşık olmayız…? Olamayız? Öyleyse gelin “aşık”
olalım…
*Fuzuli
insanın içine işleyen süper bir yazı. defalarca okunacak güzellikte..
teşekür eerim bu güzel yazı için.
aşk, daha önce varlığına inanmak istemediğim, şuan ise yoğun olarak yaşadığım en güzel duygu.. bunu bir de sizden okumak güzel geldi.. teşekkürler..
aşkın ve sevginin en güzelini yaşayan ve kıymetini bilmeyen ahmakların okuması gereken bir yazı ben de o ahmaklardan olduğum için ,insanın duygu ve düşüncelerini değiştirebilecek bir yazı ellerinize sağlık yenilerini merakla bekliyoruz……….