An
”ve zaman geçmeyi unuttu…”
-m.ustaoğlu günlüklerinden-
güzeli istiyor insanın gönlü
güzel gördüğüne güzel bakıyor
tebessüm bahşedince bir sabah
bu gün hiç bitmesin diyor
bazen ağlayarak uyanıyor insan
ölüme uyanmış olmayı diliyor
hayatın geri kalanında umudu olmayanlar
zaman unutunca geçmeyi
saniyeler bin yıl sürüyor
ve nedense zaman hızlı çekimde
kumruların öpüştüğü sabahlarda
ok gibi fırlıyor güneş yerinden
ve bir bakmışsın ufka çakılmış
hep daha mutlu bir an vardır hayatta
en mutlu an en son olandır.
Murat Ustaoğlu
