Hakikati İlam Etmeyip de ne Yapayım?
Henri Bergson ‘’Yeniyi, ancak eskinin yerini aldığı ölçüde anlayabiliriz’’ der. Kadim(eski) olanın idrakı şimdinin ifşasına bağlı… Yani anı anlamaya, şimdiye vakıf olmaya…
Anı anlamak, içinde bulunduğun zamanı tefehhüm etmektir ki eskiyi, bizden öncekileri hesaba katmayı gerektirir.Çünkü ayağını bastığın zemin sadece şimdinin eseri değildir…
Dününü reddeden, andan(bugününden) bihaber olan modern insan geleceğe ne vaat edebilir?
Cevabı zor olmakla beraber çok net : Anlamsızlığını
Modern insan anlamsızlık dehlizlerinde kendine her anlam verme çabasına giriştiğinde daha da anlamsızlaşır. Kendini bulamaz ve tekrar arar ama netice hep aynıdır. Çünkü o retorik(hitabet,söylem) ile realiteyi(hakikat) birbirinden ayıramaz!
Modern retorik (söylem) gelenekseli, geleneksel olanı sevmez. Klasik olan, kadim olan ona göre ancak yavan olandır!
Modern Psikoloji’nin daha çok ‘’Psikanaliz’’ ile simgeleştirdiği ‘’terapi’’, modern insanın belki de rahat bir nefes alabildiği ender duraklardan biridir. Modern insan yavanlığını terapi ile zenginleştirir kendince!
Modern Psikoloji bir yandan geleneksel, ataerkil aileyi eleştirir. Geleneksel aile tutucudur.’’İtaat’’, özgürlüğün bedbaht afyonudur!
Uzun kış gecelerinde, büyük babaların, büyük annelerin heyecan ile anlattıkları hiç eskimeyen(!) hikâyeleri, şimdi terapistlere hikâye edilen ‘’serbest çağrışımlarda’’, ‘’çocukluk anılarındadır.’’
Modern insanın meselesi nedir o zaman?
Yine cevap çok net : Meselesizlik
Bugün bir meselesi olmayan insandan yarına yine meselesizlik, dertsizlik tevarüs edecektir. Oysa dert, ehli olana ne büyük bir mevhibedir!
Ortaya şöyle bir sonuç çıkıyor : Modern insan aslında (eskiyi) terk edemez, sadece terk ettiğini zan eder.
Zira terk etmek için evvela sahip olmak gerekir!
Not : Psikoloji camiası terapi eleştirime biraz kızabilir ancak hakikati ilam etmeyip de ne yapayım?!
Gökhan Özcan
Psikoloji Bölümü
İstanbul Ticaret Üniversitesi
