Karanlıktı…Göremedim…

 

 Siyahtı sanki rengim

Karanlıktı… Göremedim…

Gösteren de yoktu…

Beni karanlık sandılar…

Karanlık BEN değildim, hiç bilemediler…

Ve dahî beni…

 

***

 

Biri işaret parmağıyla gösteriyordu beni…

Karanlığa nazaran ama göremeden…

Tek göre ben idim, bu yalnız köşemde

Görünmeyen kendimi…

Hakikatimi…

Karaya çalan ellerim

Göstermekte diğer elleri…

Yalancı, sahte bedenleri…

 

***

 

Bana BENi çok gören sukûnetim

Çağırmakta yâd elleri

Dağıtsın diye şu kasveti

İçimdeki…

 

***

 

Ben karanlık değildim, bilemediler…

Karalar bürümüştü beni…

Kaybettim çalınan ellerimi…

Satmışlar diğerleri…

 

***

 

Satılmış diğerleri

Gösterdiler eksik bedenimi…

Karanlıktı… Göremedim…

Söyleyin nerede ellerim?

Ben BEN değildim…

Ben ki nesrimi nazımla yazacak adam değildim

Değildim…

 

Gökhan Özcan

Psikoloji Bölümü

Ä°stanbul Ticaret Ãœniversitesi

 

 

Tags: edebiyat, gökhan özcan, şiir, unigündem, yalnızlık