Sevgiliye Mektup

 

Sevgili,

 Bu mektubun da “Nasılsın? Ä°yisindir inÅŸallah. Beni sorarsan çok iyiyim.” diye baÅŸlamasını isterdim. Ama biliyorum ki ne ben “çok iyiyim” ne de sen “iyisindir inÅŸallah”. Ä°yi olma halinden uzağız okyanuslarca.. Ama seviyoruz derdimizi. Adı “SEN” çünkü.

 Zaman çok köşeli bir ÅŸekil. Herkese aynı yüzünü göstermiyor. Beni de bire köşesinde sıkıştırdı. Acı verdi, hüzün verdi. GeçmiÅŸin izlerini peÅŸime saldı. Güçsüzdüm savaÅŸmaya, kapana kısıldım ve yenildim. Vicdanımın kurduÄŸu “kapana”. Ne güçlü imiÅŸ. Bir o kadar da cüretkar. Sevgimle savaÅŸmaya kalktı. Ve de gücümü sömürecek kadar acımasız. Beni yaÅŸamdan söküp alırcasına öfkeli. “Rüya olsa” dedirtecek kadar düzenbaz. Bunu kimseye anlatamıyor olmak en acı vereni. Sana bile… Ä°nsan hatalarının sonuçlarına bu kadar mı katlanmak zorunda kalır. İçimdeki herÅŸeyi en ÅŸeffaf haliyle haykırmak istiyorum. Canını acıtmayacağını bilssem karşına çıkıp konuÅŸurdum. Zihnimi meÅŸgul eden ÅŸeylerden kurtulmanın en kestirme yoluydu. Ama sana gelen yolda gücüm tükenirse sen de beni bulamazdın artık… Åžimdi yapabildiÄŸim tek gözyaşından buruÅŸmuÅŸ kağıt mendiller biriktirmek.

 YataÄŸa gömüp kendimi nefessiz kalmak istiyorum ama olmuyor. Biz takdir edemiyoruz, karar veremiyoruz kendi adımıza… Parça parça oldu içimiz… Daha küçük parçalara aryrılabilecek bir parçamız kalmadı. Yakıştıramazdık bile bu düşünceyi kendimize. Ãœzülmek için bir sebebimiz yoktu; ama ÅŸimdi…

 Bana kimse senin kadar huzur vermedi segili… Kimse bu kadar anlamadı, kimse bu kadar ben olmadı. Belki de bunun için en imkanlısı da imkansız oluyor. “Ä°mkansız olmasaydı adı aÅŸk olmazdı” dedi biri. Öyle… En hazin ÅŸarkılar anlatıyor bu en kimliksiz hüzünleri. En onulmaz yaralara tuz basan en acı gerçekler oluyor. “Sensizim, sana koÅŸtum iklimler boyu” diyen ve her deyiÅŸinde yanaktan bir damla daha yaÅŸ süzdüren ÅŸarkılar… Yalnız olmadığını hatırlatıyor, iyi oluyor bir nebze.

 Sevgili..! Elini bir kere tutabilmek… Gözüne bir defa bakabilmek… Uzak imlanlar bunlar. Mümkün olma haliyle uzak olma ifadesinin en çarpık paradoksu…. Her gelmenin bir gitmesi olmadığını bilseydim hemen gelirdim, gitmemecesine. Gidecek bir yer de bulamamacasına senden baÅŸka…

 Yine çöktü gece, bastı karanlık. Sırlar inkiÅŸaf etti. YüreÄŸimin sırları vuslata erdi. Kağıtla buluÅŸtu… En arabesk cümleleri sarf etmek istiyorum. Ama bundan sonrası içimdeki oluktan yüreÄŸime aksın istiyorum. Sadece kendimle paylaÅŸmak istiyorum bundan sonrasını. Sadece kendimle… SöyleyeceÄŸim son bir söz kaldı: Seni seviyorum..!

  Sevdiceğin

 Kevser Eğilmez

İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü

Ege Ãœniversitesi