Yalnızlık…

 

Yalnız insan okyanusun üzerine düşen bir damla yağmur gibidir.

Ne seveni, ne üzeni, ne düzeni vardır…

Hayatı sadece  Yalnızlık’tan ibarettir.

Yalnızlık onun için her şeydir.

Aslında bu yalnızlık gönül yalnızlığından başka bir şey değildir.

Gönül yalnızlığı tadınca yalnızlık onun için aşılmaz KAFDAĞI gibidir.

Sadece ama sadece gönlünün yalnızlığını da kendi bilir.

Gönlündeki açılan yarayı da yalnızca yalnızlık dindirir.

Ancak gönül öyle bir şeydir ki gönlüne bastıkça yalnızlığını yalnızlık büyür, büyür, ucu bucağı görünmeyen okyanus olur.

Ve o okyanusun içinde bir damla misali karışır, kaybolur.

Ama o yine YALNIZDIR…

 Emre Aslan

Sakarya Ãœniversitesi