Unigundem

   Siyahtı sanki rengim Karanlıktı… Göremedim… Gösteren de yoktu… Beni karanlık sandılar… Karanlık BEN değildim, hiç bilemediler… Ve dahî beni…   ***   Biri işaret parmağıyla gösteriyordu beni… Karanlığa nazaran ama göremeden… Tek göre ben idim, bu yalnız köşemde Görünmeyen kendimi… Hakikatimi… Karaya çalan ellerim Göstermekte diğer elleri… Yalancı, sahte bedenleri…   ***   Bana [...]

  Hani insan dolar bazen. İçindeki her şeyi birileriyle paylaşmak ister. Haykırırcasına. Tek bir solukta her şeyi anlatıvermek ister. Sanki o anda anlatmasa bir daha anlatamayacakmış gibi olur. Aslında doğrudur. Belki o an bir daha asla olmayacaktır. İnsan sevinçlerini, üzüntülerini, beklide tüm duygularını hissettiğin anda ifade etmelidir. Yoksa bir daha bu duyguyu yaşayamayabilir. İşte ben [...]

The Guardian’ın haber sitesinde dolaşırken bu aralar araştırmakta olduğum bir mevzu ile ilgili bir haber gözüme ilişiverdi birden. Haber başlığı şöyle : ‘’ Two gay weddings on two continents, but only one happy ending’’(İki farklı kıtada iki farklı gey evliliği, ancak yalnız bir mutlu son ) Haberin klasik cinsel özgürlük retoriğini aşamayan kişilerce hazırlandığı aşikar. [...]

kefen zamanların beyazlığına nasıl da aldandım bilir misin yan yanayız her gün her saat bilirim gün gelecek isyan edeceğim senle geçen zamanın o kahreden azlığına   kızıl gönlümden fışkıran rüzgar gülüşlerim hep sahte sana minik bebekli gözlerin ve elma yanaklarınla selvi boyun ve geniş gülüşünle hatırlanacaksın sen melek ama üzgünüm üzüleceksin sanırım eşin olabilirim ama [...]

         Yılmaz Erdoğan’ın önceki filmlerinden farklı olmuş Neşeli Hayat. Birçok  karakter üzerinden filmi anlatmak yerine tek bir kişi üzerine yoğunlaşmış. Önceki filmlerinde envai çeşit kişiliklerle oluşturulan karakterlerin üzerinden sağlam ve keskin bir konu anlatılırken, bu filmde ,Rıza’nın masum yüzünde daha naif bir konuyla ve daha naif bir anlatımla toplumsal sorunlara değinmeyi tercih etmiş. Ama bu [...]

 …Bu dansı bana lütfeder misiniz sesiyle irkildi kız. Şaşırmıştı, bunu beklemiyordu. Gözlerini oğlanın göz bebeklerinde görüyordu. Heyecanlı bakışlardı bunlar, titrek dokunuşlardı. Elbette dedi kız tereddüt etmenden. Orkestra çalmaya başladı. Notre Dame de Paris’in büyülü şarkısı “Belle” kulaklarda çınlıyordu. Paris ışıklar altında kızla oğlana gülümsüyordu. Bir piyanistin notalara dokunuşu gibi birbirine kenetlenmişlerdi. Kızla oğlan sanki buz [...]

              Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul Aziz İstanbul… Seyrediyorum… Tıkış tıkış (eskiler lebâ leb derlerdi) dolu olan tramvayda hangi dili konuştuklarını tam kestiremediğim birkaç turisti, birbirinden ‘’saygı’’ talep eden yol-cuları, dışarıda hafiften atıştıran yağmuru ve dahî kendimi… *** Ama bir sorun var. Kitaplardaki tasvirine, mısralardaki âhengine doyamadığım [...]

Kamburum çıkana kadar yazı yazmalıyım… Kamburum çıkana kadar… Notredame’ ın kamburu gibi, bir kambur. İnsanlar korkmalı, kaçmalı,ürkmeli benden.. Hatta tiksinmeli. Ayıplamalılar, parmaklarıyla arkamdan işaret edip, laf söz etmeliler. *** – İşte bu var ya! Bu kambur. – Haa haa haa aa! Evet! Var o kambur. Önceleri size ne? diyesim gelse de… Var o kambur. Hem [...]