Unigundem

  Çocuk olmak, Siyah önlükler giyerdik okula giderken, tahta çantalar, elde beslenme çantaları ile bir bütün olurduk, bir de anne öpücüğü konduruldu mu yanağımıza tamamdır. Koşuşturmaca ile okulun zırrrrr sesi ile girerdik eğitim yuvamıza. Hemen sınıfımızın sırasına geçer andımız ile başlardık maceraya, sonra bölük bölük sınıfımızın yolunu tutardık. Çocuk olmak, Öğretmenimiz vardı bizim her şeyi [...]

  AÅŸk Tutulması… Böyle bir oyun vardı çocukken. Sevgililerin birbirinin yüreÄŸine sevgi mührünü aşıladığı bir oyun… ReÅŸit PaÅŸa konağında otururken yaÅŸam onun için çok farklıydı. Sevgi denen büyülü kelimeden o kadar çok uzaktı ki. Hayatın acımasızlık elbisesini kuÅŸanmış bir ÅŸekilde karşısına çıktığını düşünürdü hep. Mutlulukla mutsuzluÄŸun yarıştığı daracık sokakta izlerdi yaÅŸam denilen hakikati. Gerçek olduÄŸu [...]

Yağmuru beklerken… ( Yine Umut)  Hayata bağlayan yegâne unsurlardan en önemlisidir Umut. Kanın damarlarda dolaşırken bedene yaşam pompalaması gibidir çoğu zaman. Bütün kayıplara rağmen derinliklerden insanın yüreğine seslenen nidadır, İlahi bir bekleyiştir. Yok olmuşken küllerinin içinden yeniden doğmaktır birazda.  Ve Umut, gök gürültüsüyle gelen sağanak bir yağmurdur.  Özgürlüğe kapıları kapanmış zihinlerin mücadelesine tanık olur Umut. [...]

  Devam Ediyor… Ta ki o güne kadar… Aradan bir hafta geçmesine rağmen oğlan kızı aklından bir türlü çıkaramamıştı. Cuma akşamı işinden ayrıldıktan sonra kızla oturdukları yere gitmeyi kafasına koymuştu. Uzun bir yürüyüşten sonra İstiklal’in sonuna doğru Haliç manzaralı olan o muhteşem yere varmıştı. Kızla oturduğu yere oturdu, çok fazla kişi yoktu etrafta. Bir el [...]

Yağmurlu bir kasım akşamı tanımışlardı birbirlerini. Islanmamak için sığındıkları bir kestaneci şemsiyesinin altında gözler ilk defa temas etmişti birbiriyle. İşte İlk görüşte Aşk buydu. Sorgulamadan kabullenilen Aşk, büyük Aşk. Ne kız ne de oğlan birbirlerinin adlarını dahi bilmeden Âşık olmuşlardı. Adlarını bilmeleri mi gerekiyordu ki Aşık olmak için diye sormadan geçemedim kendime. İsme gerek yoktu, [...]

Leyla’nın Penceresinden Bakarken, Saatin çok geç olduğunu bilerek hızlı adımlarla basamakları çıkmaya başlamıştım. Adımlarımı atarken heyecanıma da kalp atışlarım ortak oluyordu. Kapı şimdi karşımda idi. Elimi kapının tokmağına götürdüm ve tak tak tak… Senin açmanı o kadar çok istiyordum ki bilemezsin, gerçi bilirsin. Kapı yavaş yavaş açılırken Aşk’ım da sanki kafesin içindeki bir kuşun özgürlüğüne [...]

Mecnun’un Penceresinden Bakarken, Saat oldukça geçti. Odanın sessizliğinde tik taklar bedenimi silkeliyordu. Her geçen saniye bir şeyler koparıyordu yüreğimden. Kulaklarım kapının tokmak sesleri ile irkilmişti. Yavaşça yerimden doğrulup kapıya doğru ilerledim. Kalp atışlarım tokmak sesini bastıracak kadar güçlüydü. Kapının koluna uzandım, sanki senin ellerini tutar gibi sımsıkı tuttum. Ve açtım, Sendin gelen. Öylece bakakaldım ne [...]

 Bugün her zamankiden daha güzeldin. Sanki benim içindi bu güzelliğin. Öyle dokunaklı, öyle zarif ve öyle kibardın ki. Bunları yazarken derin nefesler alamaya başladım, nedenini inan bende bilmiyorum. Konuşmanı saatlerce ama saatlerce kesmeden dinledim. Ne kadar da güzel konuşuyordun. Bugün seni üzdüm galiba; çünkü ilk defa gözlerin doldu ve yaş gördüm o çocuksu gözlerinde. Benim [...]